شعر

یک روز فکر میکردم اگر او را با غریبه ای ببینم شهر را به اتش میکشم
اما امروز برای دیدنش حاضر نیستم حتی کبریتی روشن کنم

در اتاقی که به اندازه یک تنهایی ست
دل من
که به اندازه یک عشق ست
به بهانه های ساده خوشبختی خود می نگرد
به زوال زیبای گل ها در گلدان
به نهالی که تو در باغچه خانه مان کاشته ای
و به آواز قناری ها
که به اندازه یک پنجره می خوانند
آه …
سهم من این ست

تنها
هنگامی که خاطره‌ات را می‌بوسم
در می‌یابم
دیری‌ست که مرده‌ام

چرا که لبانِ خود را
از پیشانیِ خاطره‌ی تو سردتر می‌یابم

از پیشانیِ خاطره‌ی تو

سلامِ مرا به وجدانت برسان و اگر بیدار بود
بپرس
چگونه شب ها را آسوده می خوابد . . . ؟

سکوتم را با چه کسی قسمت کنم؟
بازشب شد

بازشب شد چقدر تنهایم

گفته بودی که شبی می آیم

باز شب شد و از پنجره ام همچنان راه تو را می پایم

پشت این پنجره ها شب همه شب

پشت این پنجره ها پنجه بر پیکر شب می سایم

نکند بیهوده تکرار شود

قصه چشم به راهی هایم

باز شب شد شب و از پنجره ام

همچنان راه تو را می پایم

باز شب شد..

سکوتم را با چه کسی قسمت کنم؟
بازشب شد

بازشب شد چقدر تنهایم

گفته بودی که شبی می آیم

باز شب شد و از پنجره ام همچنان راه تو را می پایم

پشت این پنجره ها شب همه شب

پشت این پنجره ها پنجه بر پیکر شب می سایم

نکند بیهوده تکرار شود

قصه چشم به راهی هایم

باز شب شد شب و از پنجره ام

همچنان راه تو را می پایم

باز شب شد..

نگاهم می کنی اما به سردی نه تنها من, تو هم دنیای دردی
مخواه از من گناهت را ببخشم تو خود دانی که با این دل چه کردی….

همیشه یه کسایی بودن که بهم میگفتن چرا تو عشق نداری؟همیشه بودن کسایی که بهم بگن عشق یعنی زندگی… میگفتن اگه عاشق نشی یعنی زندگی نکردی… ولی بهم نگفتن اگه اسیر یکی بشی دلت میسوزه…بهم نگفتن اگه با چشاش نگات کنه انگار تموم جونتو به آتیش میکشن…بهم نگفتن اگه تموم روز ببینیش بازم دلتنگش میشی…بهم نگفتن ممکنه یه روز بذاره بره…بهم نگفتن… نگفتن که تو پشت سرش اشک میریزی ولی اون بی اعتنا میره…نگفتن تو دیوونش میشی ولی اون بی خیالت میشه